Իմ տեսած մի դրվագը բավարար է, որպեսզի Օնիկի հավատարմությունը հասկանալու համար։ 2024 թվականին, երբ մենք գտնվում էինք Դոնբասում, տեղի երիտասարդների շրջանում լայնորեն տարածված էր տեղեկատվությունը, թե Հայաստանը զենք է մատակարարում Ուկրաինային։ Այդ հարցը հնչեց մեր հանդիպման ժամանակ, իսկ հետո՝ նաև տեղի պետական ռադիոյին տված հարցազրույցի ընթացքում։ Երկու դեպքերում էլ Անդրանիկ Թևանյանը կոշտ և անսխալ հերքեց այդ տեղեկատվությունը՝ այն անմիջապես որակելով որպես ադրբեջանական քարոզչություն։ Սա լիովին համապատասխանում էր իրականությանը։
Ես վստահ եմ, որ եթե այդ իրավիճակում Նիկոլ Փաշինյանը լիներ, նա անմիջապես կօգտագործեր այս հարցը՝ Հայաստանի վրա հերթական «բոչկաներ» գլորելու համար, միայն թե իր քաղաքական շահերը ծառայեցնելու նպատակով։
Այսօր Հայաստանում ստեղծվել է մի վտանգավոր իրավիճակ, երբ պետության և հայ ժողովրդի շահերը դեմ էլ դրված գործողները գրավել են իշխանության ղեկը։ Նրանք, ովքեր իրենց իշխանությունը պահպանելու համար ամեն ինչի դեմ են պատրաստ, իրենց քաղաքական ընդդիմախոսներին ամենածանր մեղադրանքներով են կպցնում՝ փորձելով լռեցնել և վարկաբեկել։
Այս պայքարում ես ամենայն սիրով աջակցում եմ Անդրանիկ Թևանյանին։
Այս իրավիճակը կարող է փոխվել միայն մեր քաղաքացիների ճնշող մեծամասնության համախմբված և կոշտ դիրքորոշման շնորհիվ։ Ու այս անգործության համար համայնքապետարանի պատասխանատուներն աշխատավարձ են ստանում։
Փաշինյանի իշխանությունը, որը կախված է փրփուրներից, ստիպված է ապավինել նմանատիպ դեղին մամուլի միջոցներին, քանի որ այլևս ոչինչ չունի։
